Wie het kleine niet eert, wie het grote niet deert

Stel je eens het volgende voor: je hebt alles wat je hartje begeert. De vrouw/man van je dromen, een prachtige villa in een mooie bosrijke omgeving, een geweldig jacht om over de wateren te dobberen en de wereld te verkennen, een geweldige baan waar niet al te veel tijd in gaat zitten en waarmee je toch nog lekker rond kunt komen. Of misschien wel een mega appartement midden in New York, een trustfond van je overleden oom, lekker flierefluiten, de mooiste maatpakken, en de nieuwste Mercedes CL – Coupé. Beeld het je eens in en vertel mij nu eens of je leven hiermee compleet zou zijn en jij je gelukkig zou voelen?

Het blijft mij verbazen hoe we ons laten beïnvloeden door onze omgeving. Natuurlijk: de wereld is een stuk groter geworden. Alle culturen komen samen in ons kleine kikkerlandje, Parijs ligt in onze achtertuin. En Australie? No problemo, ik zie je morgen! Een logisch gevolg hiervan is dat de invloeden ook steeds meer en steeds groter worden. Steeds meer prikkels, the sky is the limit! We beginnen op de basisschool, waar we gewezen worden op hoe belangrijk het is een hoge Cito Score te behalen. Want daar is onze toekomst van afhankelijk! Als we een beetje geluk hebben komen we daarna op de HAVO of misschien wel het VWO terecht en vanaf klas 3 moeten we al een keuze maken welke richting we op willen na de middelbare school. Onze toekomst is er immers van afhankelijk! Daarna komen we terecht op minimaal HBO- liefst Universitaire opleidingen, krijgen we af en toe een duwtje in de rug van paps en mamslief maar uiteindelijk komen we toch wel terecht bij die geweldige baan met vergelijkbaar inkomen, dat geweldige huis, die geweldige vent met geweldige looks, jij ziet er super uit, je krijgt super kids en die worden net zo succesvol als dat jij bent geworden. Klinkt super, of niet? Kinderen van 8-9 jaar lopen rond met mobieltjes,  meiden van 12 lopen in kleren waar ik me echt niet in ga vertonen, alles moet duurder, sneller en origineler. Ouders moeten tegenwoordig bijna party planners zijn, want kinderfeestjes worden niet meer ‘gewoon’ thuis gevierd. De inrichting van een woning moet eruit zien alsof het gedaan is door een stylist en hetzelfde geldt voor je uiterlijk. In je joggingbroek naar de supermarkt om een last-minute boodschap te doen is not done, en als je een nieuwe auto gaat kopen is het bijna raar te noemen als je er niet over nadenkt wat anderen ervan zullen vinden.

Laten we het nu even realistisch bekijken: ja, we beginnen op de basisschool. Maar het gros van deze kinderen heeft gewoon MBO niveau, de helft rondt de vervolgopleiding niet af, krijgt een baan in een fabriek of gaat als ondersteunende kracht aan de slag op kantoor. Jan Modaal krijgt 3 leuke kids, de één nog irritanter dan de ander, de snotjes vindt je terug op hun kin en ze eten met hun handen. Jan heeft een leuke vrouw die thuis voor de kids zorgt en ze wonen op het derde huis van de hoek in een straat met rijtjeswoningen. Ze rijden in een afgedankte Ford Escort en hebben elke maand moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Heel anders dan meneer en mevrouw Modaal gedacht hadden toen ze jonger waren. Maar gelukkig zijn ze wel!

Iedereen heeft dromen voor de toekomst! Ik droom van een prachtige woonboerderij aan de rand van een stad, waar mijn toekomstige (uiteraard) prachtige kinderen heerlijk in de modder kunnen spelen, alle dieren kunnen houden die ze willen, alle vriendjes uit kunnen nodigen die ze willen. Een heerlijk thuishaventje voor m’n kroost. Maar aan de andere kant droom ik er al jaren van om te emigreren naar Sydney, heerlijk werken en wonen in dat mooie zonnige land. Lekker genieten van het vrij zijn, een heerlijk onbezorgd leventje. En uiteindelijk zal ik een mooie middenweg tussen deze twee dromen vinden, of misschien komt mijn toekomst er wel heel anders uit te zien. Wie weet? En aan de andere kant: wat maakt het uit? Er is niks mis met dromen: blijf dat vooral doen! Ik zal de laatste zijn die Marco Borsato zijn ‘Dromen zijn bedrog’ zal citeren en het ook echt meent. Dromen horen bij het leven, je moet iets hebben om naar toe te leven. Maar waar is het realistische aspect gebleven? Is het niet juist aan de ouders om tegen hun kind van 9 te zeggen dat ze nog lang geen mobieltje krijgen, tegen hun kleine meid van 12 dat er no way is dat ze er als een sletje bij gaat lopen, en dat het prima is om gewoon met een zakje chips te trakteren op school als je jarig bent?

Vergeet niet te genieten, dat is de kreet die ik met regelmaat gebruik. Genieten van de kleine dingen: wakker worden met de zon die op je hoofd schijnt, je kleine neefje die schaterlacht omdat je iets raars doet, je vriend die zich in z’n slaap naar je omdraait om een arm over je heen te slaan, vogeltjes die fluiten, een dankbare glimlach van iemand die je even geholpen hebt.

Met het risico om over te komen als een gigantisch oud wijf, vraag ik je toch: villa’s, auto’s, de nieuwe Gucci tas, een inkomen van 6 cijfers.. is het echt zo belangrijk?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s