Een ieder is smid van zijn eigen geluk

Je kent ze wel: die dagen waarop je helemaal nergens zin in hebt. Voor je gevoel gaat alles mis. Je tandpasta valt van je tandenborstel als je er wat water op wilt doen. Je tas valt van je schoot af in de trein terwijl je rits nog open staat, met het resultaat dat je tamponnetje en lipgloss bij je buurman zijn voet belanden. Je loopt de wc uit met een strookje wc-papier dat gezellig aan je schoen meesleept. Dagen waarop je liefst je bed weer in kruipt, de dekens over je heen trekt en je telefoon uit zet. LAAT MIJ MAAR EVEN! Hoewel ik gelukkig niet vaak zulke dagen heb, heb ik ze natuurlijk wel een enkele keer. Soms doordat ik al een paar dagen niet goed geslapen heb, soms doordat het privé even niet lekker gaat, soms omdat ik zo diep in gedachte ben dat ik gewoon niet oplet. En natuurlijk: ook ik kan er ontzettend chagrijnig van worden als de dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. 

Vaak is het bij mij echter helemaal andersom. Over het algemeen leef ik op een roze wolk, net als de afgelopen week. Natuurlijk zijn er dingen die me in gedachten bezig houden en die ik even een plekje moet geven. Maar het is alsof ik in de stad in een groene golf rijd: alles gaat precies zoals het hoort! De verkeerslichten staan precies goed op elkaar afgestemd om het mij gemakkelijk te maken. Op mijn werk valt alles op zijn plek en komen er heel mooie kansen op me af, een oude vriendin waar ik heel goede herinneringen aan heb is weer in mijn leven aan komen waaien en privé begin ik steeds dichter bij mijn lang geleden gestelde doelen te komen. Op deze momenten lach ik zelf het hardst als ik met mijn gulp open een toilet uit loop.

Mensen kunnen zoveel verschillende meningen en ideeën hebben. Meningen en ideeën waar veel van ons onszelf door laten beïnvloeden in ons gedrag. De afgelopen weken ben ik dit zelf ook tegen gekomen. Mensen zullen altijd een mening hebben over jou, of vraagtekens zetten bij de dingen die jij doet. Deze vraagtekens komen echter vaak voort uit het verleden wat iemand heeft gehad: oude angsten, woede wat is blijven hangen, of iemand heeft totaal andere gewoontes meegekregen vanuit huis. Wat doe je in zo’n geval? Geef je een stukje van jezelf op zodat die ander makkelijker met jou om kan gaan? Blijf je eindeloos uitleggen dat het niet klopt wat de ander van jou denkt, tot ruzies aan toe? Of kies je uiteindelijk toch voor jezelf?

Je bent en blijft namelijk wie je bent. Ik heb al zo veel mensen (en dan voornamelijk vrouwen) gezien, die zichzelf veranderen om bij een bepaald groepje te horen, om bij een bepaalde man te kunnen zijn of omdat ze simpelweg denken dat het van hen verwacht wordt. Maar wat houdt je dan nog over? Uiteindelijk ben jij het zelf die jouw leven waardevol maakt en er betekenis aan geeft. Je hebt je eigen karakter, persoonlijkheid, uitstraling, gevoel voor humor, vervelende buien en rare gewoontes die jou JOU maken. Dingen die jou uniek maken van iedereen anders. Is het dan niet vreemd dat er nog steeds mensen zijn die denken dat ze zichzelf moeten verliezen voordat ze gelukkig kunnen zijn? En in hoeverre ben je écht gelukkig als je door bij anderen te willen horen/zijn jezelf niet meer kunt zijn?

R.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s