Van het concert des levens krijgt niemand een programma

Als kind is het leven ontzettend simpel: eten, drinken, poepen en slapen. Op het moment dat je honger hebt, moe bent, je luier vol hebt gepoept of aandacht wilt dan zet je gewoon een keel op en dan krijg je vrij snel de aandacht die je nodig hebt. Als ik naar mijn neefje kijk dan zie ik een klein bolletje die onwijs gelukkig is. Soms kan hij een beetje sip of boos kijken als hij het niet helemaal naar zijn zin heeft of als hij zichzelf pijn heeft gedaan. Maar over het algemeen loopt hij met twee stralende oogjes rond. Hij geniet van alle kleine dingetjes. Steentjes weggooien in de tuin, plantjes aanraken, auto’s die voorbij rijden en vooral natuurlijk zijn geduldige tante plagen. De enige stress die hij kent is als hij honger of dorst heeft, te weinig heeft geslapen of te weinig aandacht krijgt naar zijn zin.

Als ik naar mezelf kijk en hoe ik vroeger was dan moet ik hardop lachen. Ik maakte me druk om de meest domme dingen: m’n broertje die het hoofd van mijn barbie af trok, mijn buurjongetje die mijn mini- theepotje kapot liet vallen, het feit dat ik bepaalde kleding niet mocht van mijn moeder en de lerares die vond dat mijn truitjes te kort waren. Ik reageerde ook vrij bijdehand op dit soort kleine gebeurtenissen. Ik was verhuisd naar mijn huidige woonplaats en kwam toen terecht op een Katholieke school. Hoewel er in mijn opzicht niks mis is met geloof, vond ik ook op 10 jarige leeftijd al dat je niemand een geloof op kunt dringen. Bidden voordat de les begon was al een groot discussiepunt tussen mij en de lerares. Maar toen ze mij naar huis stuurde met de mededeling mij om te kleden aangezien ik in een naveltruitje van de Spice Girls rond liep (jawel..) was ik zwaar verontwaardigd. Ik ben inderdaad naar huis gegaan; om een nog korter truitje aan te trekken..

Als we ouder worden maken we plannen voor onszelf over hoe ons leven er later uit gaat zien. Voor de één houdt dat een gezinnetje in, man/vrouw en kids. Leuk huisje, degelijke auto voor de deur. Heerlijk van elkaar genieten. De ander ziet zichzelf bij een leuke werkgever, met een leuke baan, auto van de zaak en ga zo maar door. Rozengeur en maneschijn, alles goed en wel. Er is een tekst die vaak gebruikt wordt: het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt. Je kunt nog zoveel plannen en dromen hebben voor jezelf, maar je weet van te voren nooit wat er op je pad komt. Voor het gros van de mensen zullen het gebeurtenissen zijn die een nare nasmaak achterlaten. Mensen worden ziek, kunnen geen kinderen krijgen of ze krijgen wel kinderen terwijl het ze niet uit komt. Relaties die uit gaan terwijl je van te voren dacht dat het de man of vrouw van je dromen was en zelfs zoiets simpels als de crisis waardoor we onze banen niet kunnen behouden. Hobbels en bobbels op weg naar het echte leven.

Ik kom zoveel mensen tegen die niet om kunnen gaan met zulke gebeurtenissen. Gebeurtenissen waardoor ze hun dromen en wensen vergeten, naar de achtergrond plaatsen of zelfs het vertrouwen erin verliezen. Ik ken ook maar één bijzondere vrouw die ondanks alle hobbels en bobbels haar optimisme en vertrouwen in het leven weet te behouden. Een vrouw die zoveel heeft meegemaakt dat als je het zou verfilmen, het een enorm slechte film zou zijn: niemand treft zoveel ongeluk. Een vrouw die ondanks alle problemen blijft lachen, grapjes blijft maken en de mooiste uitstraling heeft die ik ooit heb gezien. Een vrouw waar ik een voorbeeld aan neem en waarvan ik hoop dat ik ooit zo positief kan zijn als dat zij is. Deze vrouw heeft ondanks alle problemen drie leuke, slimme en grappige kinderen op weten te voeden als zelfstandige, zelfverzekerde mensen.

Ik wil mijn moeder bedanken voor haar onzelfzuchtigheid, haar vertrouwen in het leven en haar onmenselijke doorzettingsvermogen. Ik bedank haar voor alle gebeurtenissen waarin ze mij heeft bijgestaan.

De wereld zou een stuk mooier zijn als er meer mensen waren zoals zij. Een wereld vol vertrouwen, liefde en onzelfzuchtigheid. Wie wil dat nou niet?

R.

Advertenties

2 gedachtes over “Van het concert des levens krijgt niemand een programma

    • Dankjewel Lana! Ik ben begonnen met schrijven om mijn frustraties van me af te zetten en mijn gedachtes op een rijtje te zetten. We leven in een wereld waar iedereen met dezelfde vragen en problemen rond loopt, ik hoop dan ook dat mensen wat hebben aan deze blogs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s