De tijd baart rozen

Er kwam mij laatst een heel treffende tekst onder ogen. ‘Troost me niet, als er niets te troosten valt … ik wil vandaag ontroostbaar zijn’. De dame die deze uitspraak maakte, maakte deze aan de hand van het overlijden van haar vader. Vrienden, familie, collega’s – iedereen leek als doel te hebben haar weer aan het lachen te krijgen, alles voor haar af te sluiten. En hoe lief dat natuurlijk ook is, soms hebben wij hier als mens geen behoefte aan. Soms moeten we voor onszelf toegeven dat het leven nu niet zo rooskleurig is als we hadden gewild. En dat we ons diep ongelukkig voelen onder de omstandigheden. Hoe realistisch is het om van anderen en van jezelf te verwachten dat je direct verdriet of trauma’s af kunt sluiten en achter je kunt laten? Dat we twee traantjes laten om het gebeurde en vervolgens weer met een oprechte glimlach doorgaan met het gewone leven?

Er stond vandaag nog een artikel in de krant over hoe weinig aandacht er is voor depressieve ouderen (65+), terwijl toch ruim 10-15% van deze doelgroep depressieve gevoelens ervaart. Ik blijf het vreemd vinden dat het onderwerp ‘depressie’ een taboe blijft in een samenleving die toch vrij vooruitstrevend is. We zijn allemaal druk bezig met onszelf vinden, onderwerpen als Reiki, Yoga en Mindfullnes overheersen het internet en toch lijken we geen begrip op te kunnen brengen voor mensen die geestelijk in de knoop zitten.

Laten we allemaal gelukkig zijn, laten we allemaal de schijn op houden en laten we in onze mooiste outfits in de beste auto’s stappen op weg naar de best betaalde baan met de meeste allure. En laten we vooral de mensen die het geestelijk zwaar hebben ontwijken, want stel je voor dat we stil gaan staan bij zaken die relevant zijn of waar bij onszelf oud zeer naar boven komt.

Zwangerschapsproblemen of een gebroken been zijn zaken waar mensen gemakkelijker begrip voor op kunnen brengen. Deze ‘beperkingen’ zijn zichtbaar. Maar je ziet mensen al twijfelen als een collega zich ziek meldt met griep of koorts – terwijl dit toch klachten zijn die meetbaar zijn. Maar hoe vaak denk jij zelf niet op zo’n moment ‘Is diegene alweer ziek?’, of ‘Ik voel me ook niet goed, maar ik zit hier wèl’. We koppelen ons eigen kunnen en onze eigen grenzen aan anderen: wat jij kunt, moet een ander ook kunnen. Hierbij houden we totaal geen rekening met het feit dat we allemaal individuen zijn, met verschillende geesten en verschillende processen. Iemand kan lichamelijk gezond verklaard worden, maar toch last hebben van aanhoudende vermoeidheid. Iemand zijn longen kunnen perfect zijn, maar toch kunnen ze last hebben van adem te kort. Onzichtbare lichamelijke klachten komen vaak voort uit aanhoudende geestelijke klachten. Maar hoe verklaar je dit naar een werkgever die jou verzoekt je te laten controleren bij de arts, als alle waarden uit je bloedtest perfect zijn?

Waarom besteden we niet meer aandacht aan de verwerkingsprocessen die mensen nodig hebben? Waarom negeren we onze eigen behoeftes als het om onze verwerking aan komt? Waarom trekken wij zelf niet (of veel te laat) aan de bel als we hulp nodig hebben? We praten zoveel over geluk en gezondheid en er zijn schijnbaar zoveel manieren en producten voor om dit te bereiken. Maar geluk komt niet uit een potje. Geluk verkrijg je niet via een cursus. En zolang jij je geluk niet bereikt zal je qua gezondheid altijd blijven kwakkelen.

Geluk (of gelukkig zijn) wordt door wikipedia gedefinieerd als het tevreden zijn met de huidige levensomstandigheden of met het leven zoals zich dat nu presenteert. Hoewel ik het hier deels mee eens ben, wil ik er toch iets aan toevoegen: gelukkig zijn zou ik graag gedefinieerd zien als tevreden zijn met wie je zelf bent en daardoor genieten van het leven zoals het zich nu presenteert of met de huidige levensomstandigheden.

Jij bent, waar jouw leven om draait. Jij bent diegene die jouw leven waardevol maakt en jij bent diegene die sturing geeft aan jouw leven. Geef je zelf dus ook de ruimte om te verwerken wat er te verwerken valt. Gun jezelf die dag waarin je alleen maar in bed blijft onder de dekens, je compleet ellendig voelt en daarna voor de spiegel staat en moet lachen om je vreselijk behuilde gezicht. Gun jezelf die dag waarop je iedereen hekelt en je af vraagt hoe je in vredesnaam in deze situatie bent beland. En gun jezelf daarna een dag om jezelf vreselijk te verwennen bij de kapper of met een nieuw paar schoenen, want ook dat heb je verdiend!

Emoties zijn menselijk, blijf dus ook menselijk tegen de mensen om je heen die het even wat minder goed hebben. Maar blijf ook menselijk tegen jezelf, want hoe graag je het ook wilt: je bent geen supervrouw of –man. Je bent jezelf: één van de vele poppetjes op deze aardbol die de zin van zijn leven probeert te achterhalen.

R.

Advertenties

Een gedachte over “De tijd baart rozen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s