Door schade en schande wijzer worden

Afgelopen week reed ik ’s ochtends naar mijn werk toe met de radio aan op de achtergrond. Wat voor mij vrij uitzonderlijk is aangezien ik meestal mijn mp3 speler aangesloten heb en het geluidsniveau vrij hard – maar dat ter zijde. De DJ had een artikel gelezen in een krant en besloot daar een poll over te houden. Het topic was het huwelijk en in hoeverre single dames achter een getrouwde man aan zouden gaan. Het precieze aantal is mij ontgaan maar het enorme aantal dames wat reageerden met de mededeling dat zij geen boodschap hebben aan het concept ‘trouwring’, verbaasde mij.

De gemeenteraad van Mexico City overweegt een officieel ‘ tijdelijk huwelijk’  te creëren, welke om de 2 jaar verlengd kan worden – mocht het huwelijkse leven het stel bevallen. De reden dat zij dit karakter aan het huwelijk willen geven is om mensen dramatische en kostbare echtscheidingsprocedures te besparen aangezien een gemiddeld huwelijk in deze stad gewoonlijk strandt na een jaar of 2.

Vroeger was het huwelijk niet alleen een heilig instituut maar ook een vanzelfsprekendheid. Trouwen was de regel, je ontmoette de man van je dromen of je werd uitgehuwelijkt. Trouwde je niet? Dan was dat zeer uitzonderlijk en zelfs vreemd te noemen. De naaste familie zou er in zo’n geval alles aan hebben gedaan om een huwelijk te bewerkstelligen. Meisjes werden opgevoed om te trouwen en een goede vrouw/moeder te zijn. Studeren mocht, werken mocht, zolang je maar niet getrouwd was. Jongens werden opgevoed om kostwinnaars te zijn zodat moeder de vrouw thuis kon blijven.
Het huwelijk was hierin een instituut: een doelgerichte samenbundeling van kennis, vaardigheden en kracht tussen twee mensen. Het woord scheiden werd nooit in de mond genomen en wanneer je als vrouw zijnde tussen een huwelijk in kwam te staan, werd je als echtbreker uitgespuugd door de maatschappij.

 

De heiligheid van het huwelijk schijnt steeds minder van toepassing te zijn. Er zijn steeds minder redenen om in het huwelijksbootje te stappen doordat vrouwen steeds zelfstandig zijn geworden. Door deze zelfstandigheid is de nieuwsgierigheid van vrouwen ook naar boven gekomen waardoor kinderen, samenwonen en het huwelijk steeds verder uitgesteld worden. Er wordt steeds minder waarde gehecht aan een relatie en steeds meer waarde gehecht aan zelfstandigheid. Persoonlijk zie ik dit niet als een slechte ontwikkeling. Maar met alle ontwikkelingen is het zo dat het door kan slaan. Ik vraag me af of we dat punt nu hebben bereikt?

 

Als er zo respectloos en zonder gewetenswroeging omgegaan wordt met andere mensen om er zelf beter van te worden, moeten we toch eens bij onszelf stil staan om ons af te vragen waar we mee bezig zijn. Als we geen rekening meer houden met anderen, geen rekening meer houden met de gevolgen van onze daden en alleen nog maar rekening houden met onszelf, waar gaan we dan in vredesnaam naar toe?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s