Jezelf ontwikkelen en volwassen worden

Al doende leert men

Brief aan mijzelf.

Ik lees je verhalen en ik moet om je lachen. Zo wijs op papier, zo onzeker in je hart. Je verschool je achter je kaarsrechte rug, je mooie woorden en je glimlach. Zolang de buitenwereld maar dacht dat je gelukkig was, dan dacht je dat ook te zijn. Maar je voelde je alleen, je was doelloos en belande continue in situaties die niet goed voor je waren. Je wou je grenzen verleggen, de wereld verkennen en een ander worden dan wie je was. Lees verder

Advertenties

Het menselijk leven begint aan de overzijde van de wanhoop

Even geleden las ik een artikel waarin iemand het volgende zei over wanhoop:

“Wanhoop is het enige zekere in het leven. Alles, hoe goed het ook klinkt eindigt op wanhoop! Zelfs de beste gebeurtenis van je leven zal eindigen in wanhoop. Al is het wanhoop niet zichtbaar, het is er wel degelijk, zolang wachtend… tot de ontdekking.”.

Deze uitspraak kwam op mij enigszins cynisch over, een uitspraak van een man of vrouw die veel tegenslag heeft gehad en dit nooit goed heeft weten te verwerken. Wanhoop houdt letterlijk in: een ellendige situatie waarin je geen uitkomst meer ziet. Iedereen van ons voelt die wanhoop wel eens: een project wat je maar niet tot een goed einde kunt brengen, een relatie wat ondanks al je pogingen niet in balans komt. Iets waar je zo veel tijd en energie in hebt gestoken zonder dat er een positieve verandering in komt. Erg vervelend, maar het gebeurd. Wanneer je in een situatie beland die je nieuw is, zal je een manier moeten vinden om er mee om te gaan. De ene keer lukt het in 1 keer, de andere keer moet je er meer je best voor doen. Maar als je te veel op gaat in het willen verbeteren van een situatie, te veel aanpassingen doet omdat je denkt dat jij controle hebt over de situatie, dan eindig je in wanhoop. Lees verder

Aan het werk herkent men de werkman

Scoren, snelheid, omzet. Over het algemeen zal dit het streven zijn binnen een onderneming. In een callcenter werk je met targets, zoveel mogelijk telefoontjes op een dag, met uiteraard een zo hoog mogelijke score. Want: daar behaal je een goede omzet mee. Als verkoper in een kledingzaak moet je in een zo kort mogelijke tijd klanten adviseren en ze het liefst zo veel mogelijk kleding aansmeren, onder het motto ‘als je nu die broek koopt moet je écht dat shirtje erbij hebben en als je heel slim bent koop je meteen die riem en dat jackje, dan ben je weer helemaal hot!’. Of het nou staat of niet.. Bij veel uitzendbureaus wordt er niet meer gekeken naar de kwaliteit, maar naar marges – waar haal je anders je omzet vandaan? Mensen worden vergeten, behoeftes worden genegeerd, verhalen worden niet gehoord.

Maar vergeten we in dit commerciële tijdperk niet iets cruciaals? Werken we niet nog steeds met mensen? Terwijl ‘sociaal’ misschien wel hét woord is van 2011, kijk naar alle sociale netwerken: we linken met iedereen op LinkedIn, Twitter, Facebook, Hyves om ons netwerk te vergroten, om in contact te blijven met iedereen. Social Media zijn tegenwoordig nodig om in contact te komen met onze doelgroep. Maar hoe sociaal zijn we tegenwoordig eigenlijk nog? Hoeveel tijd nemen we nog om écht naar mensen te luisteren, ze te steunen, te begeleiden en ze écht te leren kennen? Is het juist niet belangrijk om in deze periode van sociale netwerken eraan te blijven denken hoe belangrijk persoonlijk contact is?

Per januari 2011 werk ik bij één van de leukste uitzendbureaus in Almere als Intercedent. En natuurlijk: daar zitten bepaalde ‘moetjes’ aan. Ook ik heb targets te behalen, acquisitie moet gepleegd worden, vacatures moeten binnen gehaald worden, de juiste kandidaten moeten geplaatst worden. En ik vind het heerlijk, want eerlijk is eerlijk: ik heb echt een grote liefde voor dit vak. Maar daarin moet er voor mij wel een balans zitten tussen het ‘moeten’ en ‘willen’. Ik moet een bepaald aantal mensen per week inschrijven, maar ik wil oprecht weten hoe die mensen zijn, wie ik voor me heb zitten en wat voor soort werk ze willen gaan doen. Ik wil mijn kandidaten persoonlijk leren kennen, en ik wil dat ze met een goed gevoel weer de vestiging uit lopen. Tijd geven aan die mensen die de moeite nemen om juist hier naar binnen te lopen en ze het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Want laten we eerlijk zijn: dat zijn ze ook! Zonder hen geen omzet, zonder hen geen Uitzendbureau! Ik moet zo vaak per week op bezoek bij een prospect, maar ik wil wel de tijd nemen om een vertrouwensband op te bouwen met mijn contactpersoon. Niet alleen omdat dat commercieel gezien erg handig is, maar zodat beide partijen weten dat we op de ander terug kunnen vallen! Zonder boe of bah weet ik precies waar diegene naar op zoek is en andersom weet hij dat de kandidaten die ik aanlever niet alleen goed passen in de functie, maar ook goed passen in het bedrijf zelf.

En daar zit die balans. Ieder mens heeft het nodig om naar geluisterd te worden, om serieus te worden genomen, om positieve aandacht te krijgen. Hoe vaak ga jij nog met een (zakelijk) contactpersoon zitten om gewoon even bij te praten? Hoe gaat het met de kids, hoe is het met je blessure afgelopen, waar gaat de vakantie heen? Persoonlijk contact, oprechte interesse in de mens, vertrouwen.

Want onder het kopje ‘wat gij niet wilt wat u geschied, doe dat ook een ander niet’: wij vinden het toch allemaal leuk als onze losse flodder opmerkingen onthouden worden? Blijf eerlijk in wat je doet en zegt en zorg daarmee dat je de mensen recht in de ogen kunt blijven kijken, behandel iedereen met het respect wat je zelf ook terug wilt en toon interesse. Op die manier creëer je vanzelf dat mensen bij je terug blijven komen en positief over jou en je bedrijf praten, want wat je geeft komt altijd weer bij je terug.

R.