Jezelf ontwikkelen en volwassen worden

Al doende leert men

Brief aan mijzelf.

Ik lees je verhalen en ik moet om je lachen. Zo wijs op papier, zo onzeker in je hart. Je verschool je achter je kaarsrechte rug, je mooie woorden en je glimlach. Zolang de buitenwereld maar dacht dat je gelukkig was, dan dacht je dat ook te zijn. Maar je voelde je alleen, je was doelloos en belande continue in situaties die niet goed voor je waren. Je wou je grenzen verleggen, de wereld verkennen en een ander worden dan wie je was. Lees verder

Ben jij een pessimist of een optimist?

Achter de zon hangen de wolken

pessimisme
1) Defaitisme 2) Mismoedigheid 3) Negatieve instelling 4) Sombere verwachting 5) Zwaarhoofdigheid 6) Zwartgalligheid 7) Zwartkijkerij

De zon zien schijnen en wachten op de regen, een nieuwe kans aangeboden krijgen en wachten tot het misgaat, een nieuwe relatie hebben en de dagen kunnen tellen tot wanneer de ander het verpest. Het broeikaseffect, de economische crisis, het einde van de wereld. Allemaal onderwerpen waar heel de mensheid over kan doemdenken. Er zijn heuse onheilsprofeten die hun inspiratie over het einde van de wereld uit merkwaardige bronnen halen als geschriften van de maya’s; mexicaanse inheemsen die hun eigen ondergang niet aan zagen komen. Lees verder

Hoop doet leven

Hoe jij je leven ook hoopt en denkt in te richten, het zal altijd anders lopen. Je ontmoet iemand die je in eerste instantie dolgelukkig maakt, je denkt dat dit hét is, je begint al stille plannen te maken voor de toekomst en stelt je helemaal in op een leven met die ander. Tot je op een gegeven moment achter de werkelijke aard komt en je droom uit elkaar spat en je beseft dat de ideale partner werkelijk niet bestaat. De korte ‘relatie’ bleek puur uit leugens te bestaan vanuit de andere persoon, je woede wordt aangewakkerd en je vertrouwen geschaad. Lees verder

Van het concert des levens krijgt niemand een programma

Als kind is het leven ontzettend simpel: eten, drinken, poepen en slapen. Op het moment dat je honger hebt, moe bent, je luier vol hebt gepoept of aandacht wilt dan zet je gewoon een keel op en dan krijg je vrij snel de aandacht die je nodig hebt. Als ik naar mijn neefje kijk dan zie ik een klein bolletje die onwijs gelukkig is. Soms kan hij een beetje sip of boos kijken als hij het niet helemaal naar zijn zin heeft of als hij zichzelf pijn heeft gedaan. Maar over het algemeen loopt hij met twee stralende oogjes rond. Hij geniet van alle kleine dingetjes. Steentjes weggooien in de tuin, plantjes aanraken, auto’s die voorbij rijden en vooral natuurlijk zijn geduldige tante plagen. De enige stress die hij kent is als hij honger of dorst heeft, te weinig heeft geslapen of te weinig aandacht krijgt naar zijn zin.

Als ik naar mezelf kijk en hoe ik vroeger was dan moet ik hardop lachen. Ik maakte me druk om de meest domme dingen: m’n broertje die het hoofd van mijn barbie af trok, mijn buurjongetje die mijn mini- theepotje kapot liet vallen, het feit dat ik bepaalde kleding niet mocht van mijn moeder en de lerares die vond dat mijn truitjes te kort waren. Ik reageerde ook vrij bijdehand op dit soort kleine gebeurtenissen. Ik was verhuisd naar mijn huidige woonplaats en kwam toen terecht op een Katholieke school. Hoewel er in mijn opzicht niks mis is met geloof, vond ik ook op 10 jarige leeftijd al dat je niemand een geloof op kunt dringen. Bidden voordat de les begon was al een groot discussiepunt tussen mij en de lerares. Maar toen ze mij naar huis stuurde met de mededeling mij om te kleden aangezien ik in een naveltruitje van de Spice Girls rond liep (jawel..) was ik zwaar verontwaardigd. Ik ben inderdaad naar huis gegaan; om een nog korter truitje aan te trekken..

Als we ouder worden maken we plannen voor onszelf over hoe ons leven er later uit gaat zien. Voor de één houdt dat een gezinnetje in, man/vrouw en kids. Leuk huisje, degelijke auto voor de deur. Heerlijk van elkaar genieten. De ander ziet zichzelf bij een leuke werkgever, met een leuke baan, auto van de zaak en ga zo maar door. Rozengeur en maneschijn, alles goed en wel. Er is een tekst die vaak gebruikt wordt: het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt. Je kunt nog zoveel plannen en dromen hebben voor jezelf, maar je weet van te voren nooit wat er op je pad komt. Voor het gros van de mensen zullen het gebeurtenissen zijn die een nare nasmaak achterlaten. Mensen worden ziek, kunnen geen kinderen krijgen of ze krijgen wel kinderen terwijl het ze niet uit komt. Relaties die uit gaan terwijl je van te voren dacht dat het de man of vrouw van je dromen was en zelfs zoiets simpels als de crisis waardoor we onze banen niet kunnen behouden. Hobbels en bobbels op weg naar het echte leven.

Ik kom zoveel mensen tegen die niet om kunnen gaan met zulke gebeurtenissen. Gebeurtenissen waardoor ze hun dromen en wensen vergeten, naar de achtergrond plaatsen of zelfs het vertrouwen erin verliezen. Ik ken ook maar één bijzondere vrouw die ondanks alle hobbels en bobbels haar optimisme en vertrouwen in het leven weet te behouden. Een vrouw die zoveel heeft meegemaakt dat als je het zou verfilmen, het een enorm slechte film zou zijn: niemand treft zoveel ongeluk. Een vrouw die ondanks alle problemen blijft lachen, grapjes blijft maken en de mooiste uitstraling heeft die ik ooit heb gezien. Een vrouw waar ik een voorbeeld aan neem en waarvan ik hoop dat ik ooit zo positief kan zijn als dat zij is. Deze vrouw heeft ondanks alle problemen drie leuke, slimme en grappige kinderen op weten te voeden als zelfstandige, zelfverzekerde mensen.

Ik wil mijn moeder bedanken voor haar onzelfzuchtigheid, haar vertrouwen in het leven en haar onmenselijke doorzettingsvermogen. Ik bedank haar voor alle gebeurtenissen waarin ze mij heeft bijgestaan.

De wereld zou een stuk mooier zijn als er meer mensen waren zoals zij. Een wereld vol vertrouwen, liefde en onzelfzuchtigheid. Wie wil dat nou niet?

R.

Tijd heelt alle wonden

Als intercedent raak je met veel mensen in gesprek. Per week heb ik gemiddeld 6 intakegesprekken met verschillende soorten mensen. De ene keer heb je een standaard gesprek: werkverleden, wat zijn je goede en minder goede eigenschappen, hoe pak je bepaalde situaties aan, etc. De laatste week lijkt het echter wel of ik het bordje ‘psycholoog’ om mijn nek heb hangen, want tijdens deze gesprekken krijg ik de meest bizarre dingen te horen. Mensen die zich overspannen voelen maar toch aan het werk moeten, een meid die diezelfde dag nog in elkaar geslagen is door haar vriend. Weer een ander begon te vertellen over haar kleine man van 5 maandjes. Toen ik vroeg waar de vader was vertelde zij me dat hij tijdens hun relatie over alles gelogen had: zijn werk, zijn afkomst en zelfs over het feit dat hij getrouwd was en nog 2 kinderen had. Je zult wel begrijpen dat die vriend inmiddels niet meer in haar leven is.

We gaan vaak zo op in onze eigen ellende dat we bijna vergeten dat wij niet de enige zijn. Nou ben ik niet iemand die te koop loopt met mijn verdriet of ellende, maar diegene die belangrijk voor mij zijn die weten dat de rit tot aan waar ik nu sta absoluut niet makkelijk was. Mensen zijn zelfs vaak verbaasd als ik ze uiteindelijk vertel wat ik allemaal achter de rug heb. ‘Maar je bent zo vrolijk!’, dat krijg ik het meeste te horen. En als ik ze dan vertel dat ik me ook echt vrolijk voel, zijn ze vaak nog verbaasder. Hoe kun je vrolijk zijn als je ellende hebt gehad, hoe blijf je vrolijk als je op dit moment ellende mee maakt?

Iedereen heeft gevoelens: angst, wantrouwen, achterdocht, schuldgevoelens, woede, verdriet, ergernis. Allemaal gevoelens die je een heel naar gevoel geven. Gevoelens die; als je ze niet van je af kunt schudden, je dag, week of zelfs maand kunnen verknoeien. Maar hoe vaak voel je geluk, vreugde, liefde, enthousiasme, trots, passie, zelfvertrouwen? Er zijn diverse onderzoeken gedaan naar de invloeden van negatieve emoties. Positieve emoties zijn er vaak in overvloed, maar we besteden hier niet half zoveel aandacht aan dan aan onze negatieve emoties. Negatieve emoties wegen mentaal gezien zoveel zwaarder.

Denk er maar eens over na: wat onthoudt je langer? Als iemand je een compliment geeft, of als iemand je onderuit probeert te halen?

Er staan zoveel artikelen op het internet met titels als ‘positieve emoties versterken de psychologische veerkracht in stressvolle situaties’, ‘tien emoties die je leven voorgoed veranderen’, ‘Positiviteit vanaf nu!’. Titels die ervoor zorgen dat je het gevoel hebt dat je wilt schreeuwen! En iedereen heeft wel weer een beter idee dan de ander over hoe je weer positief kunt worden. Ga bewegen, spreek af met je vriendinnen, ga schrijven, speciale diëten, speciale vitaminen en ga zo maar door. Van het uitproberen van al die dingen wordt je bijna nog negatiever want de meeste dingen helpen niet en sommige dingen maar voor heel even.

Het lijkt net of we niet meer verdrietig mogen zijn. We moeten allemaal heerlijk positief zijn, genieten van het leven, in het nu staan. Al het verdriet moeten we eigenlijk direct achter ons laten. Mensen vergeten alleen dat door dingen direct ‘af te sluiten’ en jezelf geen tijd te gunnen het een plekje te geven, je de problemen alleen maar groter maakt voor jezelf (van een mug een olifant maken). Je krijgt nieuw gedachtegoed, wat eigenlijk helemaal niet bij je past. Je gaat mensen wantrouwen, je wordt harder of je raakt gesloten. En dan vraag je je ook nog eens af hoe je in vredesnaam zo bent geworden.

Negatieve emoties zijn ook menselijke emoties. Verdriet bij het overlijden van iemand die je dierbaar is, frustratie als iets niet gaat zoals jij het wilt, achterdocht als iemand je verraden heeft. Dit zijn allemaal heel normale emoties. Kunnen we niet in plaats van de emoties van jezelf niet accepteren en de gebeurtenissen weg te stoppen, gewoon de tijd nemen om alles een plekje te geven? De tijd nemen om verdriet te verwerken? Het is niet voor niets dat het gezegde ‘tijd heelt alle wonden’ zo vaak gebruikt wordt. Geef jezelf de tijd om gebeurtenissen te verwerken, neem de tijd om tot jezelf te komen, geef jezelf de rust die je op dat moment nodig hebt. En erken daarbij dat je je op zo’n moment simpelweg klote voelt.

Op het moment dat je zulke gevoelens toe laat, komen de positieve gevoelens vanzelf wel weer. En goed ook!

R.

Een ieder is smid van zijn eigen geluk

Je kent ze wel: die dagen waarop je helemaal nergens zin in hebt. Voor je gevoel gaat alles mis. Je tandpasta valt van je tandenborstel als je er wat water op wilt doen. Je tas valt van je schoot af in de trein terwijl je rits nog open staat, met het resultaat dat je tamponnetje en lipgloss bij je buurman zijn voet belanden. Je loopt de wc uit met een strookje wc-papier dat gezellig aan je schoen meesleept. Dagen waarop je liefst je bed weer in kruipt, de dekens over je heen trekt en je telefoon uit zet. LAAT MIJ MAAR EVEN! Hoewel ik gelukkig niet vaak zulke dagen heb, heb ik ze natuurlijk wel een enkele keer. Soms doordat ik al een paar dagen niet goed geslapen heb, soms doordat het privé even niet lekker gaat, soms omdat ik zo diep in gedachte ben dat ik gewoon niet oplet. En natuurlijk: ook ik kan er ontzettend chagrijnig van worden als de dingen niet gaan zoals ze horen te gaan. 

Vaak is het bij mij echter helemaal andersom. Over het algemeen leef ik op een roze wolk, net als de afgelopen week. Natuurlijk zijn er dingen die me in gedachten bezig houden en die ik even een plekje moet geven. Maar het is alsof ik in de stad in een groene golf rijd: alles gaat precies zoals het hoort! De verkeerslichten staan precies goed op elkaar afgestemd om het mij gemakkelijk te maken. Op mijn werk valt alles op zijn plek en komen er heel mooie kansen op me af, een oude vriendin waar ik heel goede herinneringen aan heb is weer in mijn leven aan komen waaien en privé begin ik steeds dichter bij mijn lang geleden gestelde doelen te komen. Op deze momenten lach ik zelf het hardst als ik met mijn gulp open een toilet uit loop.

Mensen kunnen zoveel verschillende meningen en ideeën hebben. Meningen en ideeën waar veel van ons onszelf door laten beïnvloeden in ons gedrag. De afgelopen weken ben ik dit zelf ook tegen gekomen. Mensen zullen altijd een mening hebben over jou, of vraagtekens zetten bij de dingen die jij doet. Deze vraagtekens komen echter vaak voort uit het verleden wat iemand heeft gehad: oude angsten, woede wat is blijven hangen, of iemand heeft totaal andere gewoontes meegekregen vanuit huis. Wat doe je in zo’n geval? Geef je een stukje van jezelf op zodat die ander makkelijker met jou om kan gaan? Blijf je eindeloos uitleggen dat het niet klopt wat de ander van jou denkt, tot ruzies aan toe? Of kies je uiteindelijk toch voor jezelf?

Je bent en blijft namelijk wie je bent. Ik heb al zo veel mensen (en dan voornamelijk vrouwen) gezien, die zichzelf veranderen om bij een bepaald groepje te horen, om bij een bepaalde man te kunnen zijn of omdat ze simpelweg denken dat het van hen verwacht wordt. Maar wat houdt je dan nog over? Uiteindelijk ben jij het zelf die jouw leven waardevol maakt en er betekenis aan geeft. Je hebt je eigen karakter, persoonlijkheid, uitstraling, gevoel voor humor, vervelende buien en rare gewoontes die jou JOU maken. Dingen die jou uniek maken van iedereen anders. Is het dan niet vreemd dat er nog steeds mensen zijn die denken dat ze zichzelf moeten verliezen voordat ze gelukkig kunnen zijn? En in hoeverre ben je écht gelukkig als je door bij anderen te willen horen/zijn jezelf niet meer kunt zijn?

R.